Categorie: Artikelen

Sterven met subsidie

Om plantaardig eten te stimuleren, looft staatssecretaris van Dam van Economische Zaken 1,2 miljoen euro uit voor de ‘New Food Challenge’ ; een soort prijsvraag waarbij bedrijven gestimuleerd worden om nieuwe vleesvervangers te ontwikkelen. Op papier een fantastisch idee natuurlijk, met een financiĂ«le prikken plantaardig eten stimuleren. Maar die zelfde staatssecretaris looft ook ‘financiĂ«le prikkels’ uit aan boeren om hun gezonde ‘productiekoeien’ af te slachten. Wat een contradictie.

Binnenkort krijgt een boer €1200 per gedode koe (!), om de algehele veestapel in Nederland terug te dienen. Dit moet van de Europese Unie, omdat Nederland te veel mest produceert. Tot 2015 gold er een melkquotum tegen overproductie, maar dit werd afgeschaft zodat Nederland beter kon concurreren tegen goedkopere buitenlandse producenten. Dit wordt nu teruggedraaid, met als gevolg dat 60.000 gezonde koeien nu dus gedood dienen te worden. Dit komt neer op een subsidie van in totaal 72 miljoen euro. Waarom wordt dit bedrag niet geïnvesteerd in duurzame oplossingen, en wordt de koeienstand niet op een wat natuurlijkere manier teruggedrongen?

Terwijl mensen bij bosjes vegetariër worden na het lezen van het artikel van Rutger Bregman artikel op de Correspondent, zet de overheid dus nog een tandje bij met de sterfsubsidie. Zoals eerder genoemd zijn deze koeien nog kerngezond en in de bloei van hun leven. Sommige koeien zijn bij slacht zelfs nog zwanger, waardoor het kalfje een langzame, pijnlijke verstikkingsdood  En zelfs vanuit een winstoogpunt slaat het slachten nergens op: deze koeien produceren nog gewoon melk.

Weer worden dieren het slachtoffer van liberale projecten zoals de Europese Unie. Een koe (en elk willekeurig ander dier in de vee-industrie) wordt gereduceerd tot slechts een productiemiddel of een product, en zolang er winst te behalen valt en er met subsidies gestrooid wordt zal hier niet snel verandering in komen. Het is daarom belangrijk dat de verandering van onderaf ingezet wordt, en een plantaardige levensstijl zicht verder verspreidt.

koei

Noord-Holland: pak je verantwoordelijkheid voor groene energie!

Het Noord-Hollandse provinciebestuur houdt Amsterdam tegen om een windmolenpark te plaatsen in de stad. Dit is zeer kwalijk, aangezien diezelfde gemeente nog steeds (semi-gedwongen) gebruik maakt van energieleverancier E.ON, een grote kolencentrale exploitant die onlangs nog een nieuwe kolencentrale plaatste op de Maasvlakte. Bovendien zijn de Amsterdamse groencertificaten niet helemaal op orde.

Het milieu gaat drastisch zichtbaar achteruit, en daaruit voorkomend is het klimaatakkoord van Parijs voortgekomen. De gemeente Amsterdam en de provincie Noord-Holland moeten zich ook aan de doelen die zijn verbonden aan dit akkoord houden. Niet alleen omdat het akkoord bindend is, maar omdat het hier gaat om de (groene) toekomst van onze hoofdstad. Inwoners van de stad, en mensen die de stad een warm hart toedragen hebben daarom de handen ineengeslagen om zich in te zetten vóór de komst van een windmolenpark in Amsterdam door middel van een petitie en een fietsparade op zaterdag 19 november.

De provincie Noord-Holland moet zijn verantwoordelijkheid nemen. Amsterdam is al zes jaar bezig met het proberen te realiseren van het windmolenpark. De gemeente heeft dan ook groot gelijk dat het nu naar de rechter stapt, Amsterdam zou als onze hoofdstad immers een voorbeeldfunctie moeten vervullen op het gebied van duurzame ontwikkeling en energie. De gemeente zelf is dus zeer welwillend op het gebied van duurzaamheid, maar de provincie houdt hen tegen door middel van de bestaande, absurde regels.

Zo bestaat er een zogenaamde opkoopregeling: iedereen die een windmolen wil bouwen moet twee verouderde ‘horizonvervuilende’ windmolens elders in de provincie opkopen en slopen. Door deze regeling kunnen de bezitters van die oude molens ze extra duur verkopen, omdat de gegadigden voor die oude turbines niet echt in de rij staan.

Bovendien mogen de windturbines alleen in groepjes van minimaal zes stuks in een rechte lijn gebouwd worden en moeten ze minimaal 600 meter van bebouwing af staan. Dit gaat vrij lastig in een stad als Amsterdam. De stad wil er 25 bouwen in het havengebied, en de provincie staat er nu slechts 5 toe (hoe dan?).

Noord-Holland is doorgeslagen in zijn taak om het ‘landschap te beschermen’ door middel van strenge regels voor het bouwen van windturbines. Natuurlijk is dit een belangrijke taak voor de provincie, maar het industriĂ«le havengebied is een zodanig uniek terrein dat het zijn eigen regels zou moeten kennen. De provincie moet hier op inspelen door uitzonderingen voor steden te creĂ«ren om niet achter te blijven in de facilitering  van groene energie initiatieven binnen de provincie. De starre houding van de provincie is niet alleen schadelijk voor Amsterdam en Noord-Holland zelf, maar ook voor Nederland in zijn geheel.

 

 

Kom dus 19 november naar de fietsparade en laat van je horen, als Amsterdammer, Noord-Hollander, Nederlander of Wereldburger! Want dit is een zaak dat invloed heeft op ons allemaal.

Teken de petitie hier
zie hier de Facebookpagina van het collectief en
hier van het evenement.

windturbine

 

Mooi dons is wĂ©l lelijk: stop hiermee C&A!

Gister liep ik tot mijn grote schrik langs een nieuwe etalage van de C&A in Hilversum waar een paar felgekleurde jasjes de winkelingang sierden. Niets mis mee, totdat ik zag dat het hier ging om donsjasjes met een zogenaamd ‘RDS’ keurmerk. C&A laat het voorkomen alsof het hier gaat om ‘ethisch verantwoord’ en ‘goed’dons gaat. Echter is dit keurmerk schone schijn: slechts 50% van de dons hoeft maar van een eerlijke ganzenboerderij te komen, de rest maakt niet uit.

De dons komt bovendien meestal uit Oost-Europa of Azië, waar de regels omtrent milieu en dierenwelzijn geen hoge standaard kennen. De ganzen worden gedwongen, met een soort trechter gevoerd. Vervolgens worden de veren er levend en zonder verdoving uit getrokken, wat onnoemelijk veel pijn geeft aan de dieren en diepe wonden achterlaat. Bovendien is de donsindustrie vervuilend, en leven de dieren in veel te kleine kleine hokken.

Ik belde C&A om een toelichting en verantwoording, maar de (overigens zeer correcte) klantenservice medewerkster liet mij weten dat de woordvoerder mij komende maandag terugbelt. Ik ben benieuwd. Begin volgende week ga ik flyeren bij het C&A filiaal in Hilversum, zodat de consument dit ook weer en een paar keer nadenkt voordat hij zo’n jas koopt. Synthetische materialen zijn een warm en betaalbaar alternatief voor dons.

Zie hier het rapport van PETA, inclusief filmpje

dons

De betreffende etalage

Nieuw programma: eet je dierenvriend op

Productiehuis Tuvalu komt met een nieuw programma: BN’ers moeten een aantal weken in tweetallen een intensieve reis maken, en hebben daarbij de verantwoordelijkheid over een geit (of ander levend dier zoals een varken). Aan het einde van de reis moeten de BN’ers hun nieuwe vriend opeten, en het vlees delen met de bevolking.

Dit idee klinkt natuurlijk weerzinwekkend, maar volgens producent Tuvalu dient het programma om bewustzijn te creëren bij televisiekijkend Nederland. Immers, men eet klakkeloos dieren (uit de bio-industrie) op, maar weigeren het om hun eigen dieren iets aan te doen. Dit is hypocriet.

Ik ben benieuwd naar het programma, maar ik heb er gemende gevoelens bij. Als veganist keur ik natuurlijk het eten van dieren compleet af, maar misschien heiligt in dit geval het doel de middelen en voorkomt de uitverkoren geit de dood van velen andere dieren. Het programma zou perfect zijn als de geit, net zoals bij de donorshow, gratie krijgt en het programma een hoax blijkt te zijn. Dan is vega-Nederland waarschijnlijk zeer tevreden, en zijn er hopelijk een hoop vegetariërs/veganisten bijgekomen. Stay tuned.

Verslag informerende avond statushouders

Afgelopen donderdag 6 oktober vond een informerende avond plaats, georganiseerd door GroenLinks en PvdA,  over de opvang van statushouders. Beide fracties vinden dat dit op een goede manier moet gebeuren en dat het van belang is om er goed over geïnformeerd te worden. Er waren een aantal gastsprekers uitgenodigd die ervaring hebben met het onderwerp.

De eerste spreker, Nathalie Boerebach, sprak vanuit haar ervaring als werkende bij de koepel van woningcoöperaties Aedes en haar langdurige professionele betrokkenheid bij asielzoekers en statushouders. Zij informeerde de aanwezigen over verschillende inzichten op het gebied van asielhuisvesting. Hier kwamen interessante ideeĂ«n uit, zoals een ‘asielhotel’, of bijvoorbeeld het combineren van statushouders met bouw-ervaring met huizen die renovatie nodig hebben en het plaatsen van statushouders met een bepaalde achtergrond in een bepaalde gemeente (denk bijvoorbeeld aan media-mensen in Hilversum!).

Vervolgens sprak Lian Priemus enthousiast over haar inwonersinitiatief HOOST in Amsterdam-Oost, waarbij ze in samenwerking met de buurt 30 asielzoekers hebben gehuisvest in een leegstaand pand. Het was mooi om te horen hoe de buurt zich inzette voor deze asielzoekers, terwijl de inwoners in eerste instantie wat sceptisch waren. Het blijkt dat als de buurt actief betrokken wordt bij de opvang, en deze opvang ook niet zo massaal is, er veel mooie initiatieven kunnen ontstaan en begrip en participatie goed op te brengen zijn. In deze hoedanigheid sprak ook Thijs Reuten, stadsdeelbestuurder in Oost, over waar hij tegen aanliep bij dit initiatief. Het COA was het niet helemaal eens met deze vorm van opvang buiten hun om, maar ging later (door het gewoon te doen), toch een soort van mee.

Als laatste sprak Maarten Goezinnen vanuit zijn werkzaamheden bij vluchtelingenwerkgroep Gooi&Vecht, over hoe de opvang en integratie van statushouders nu in de gemeente is geregeld.

Het was een zeer informatieve avond die hoop biedt voor de toekomst en die eindigde met een mooie korte discussie. Een veelgehoorde conclusie was dat gemeenten en het COA burgers de ruimte moeten geven (en helpen) om initiatieven te laten ontstaan. Bij kleine opvang en huisvesting hebben niet alleen de statushouders belang, maar het is ook voor buurtbewoners beter te behappen. Verder is verspreiding van opvang belangrijk. Het COA heeft zich aan een ‘verdeelsleutel’ te houden wat betreft het plaatsen van bepaalde personen, maar hier kunnen eventuele oplossing voor gezocht worden. Belangrijk is nu om, in samenspraak en samenwerking met gemeente, de bewoners en de statushouders, in Hilversum de mogelijkheden te bekijken om initiatieven te laten ontstaan en deze ook de kans te geven. Daar heeft iedereen baat bij.

Spiegel aan de wand, welk handelsverdrag is het lelijkst van het land?

De Tweede Kamer heeft vandaag ingestemd met TTIP’s lelijke stiefzusje: CETA. (Voor wie onder een politieke steen heeft gelegen, het ‘Comprehensive Economic and Trade Agreement’  is het vrijhandelsverdrag tussen de EU en Canada) Het wordt op 27 oktober door de EU ondertekent. En dit is een probleem, een GROOT probleem. Als CETA er straks daadwerkelijk is, kunnen Canadese bedrijven haast regelloos handel bedrijven op EU terrein. Hoewel we misschien niet zo bang hoeven te zijn voor goodnoodle Canada, moeten we des te bang zijn voor Amerikaanse bedrijven die misbruik kunnen maken van CETA door het openen van afdelingen in Canada.

Hoewel omstreden arbitragesysteem (ICS) waarmee buitenlandse investeerders een regering buiten de nationale rechtbank om kunnen aanklagen uit het akkoord is gelaten, kunnen Canadese en dus ook Amerikaanse bedrijven hier straks, zonder rekening te houden met onze (strenge) arbeidswetgeving, waar verkopen die we niet zouden moeten willen. Denk hierbij aan met chloor gebleekte kip en andere voedingsmiddelen die slecht zijn voor de volksgezondheid. Ook regels omtrent dierenwelzijn en het testen op dieren kunnen zo omzeild worden. Onze Europese waarden worden op deze manier compleet omzeep geholpen

De overheid propagandeert met CETA (en TTIP) als een soort banenmachine; ‘er komen straks duizenden banen bij!’ Maar dit is onzin, het aantal banen zal zelfs drastisch afnemen aangezien er in meerdere sectoren er in Canada goedkoper geproduceerd dan worden (en met minder zware arbeidswetgeving).

CETA is dus net zo lelijk als TTIP, al dan niet lelijker omdat ze in vermomming loopt. Niet voor niets liepen een groot aantal organisaties op om te stemmen tégen CETA, maar tevergeefs dus. Het enige wat wij als burgers nu nog kunnen, is hopen op een goede peetmoeder die ons ontwaakt uit deze boze droom voor 27 oktober.

Kom ook naar de grote manifestatie 22 oktober in Amsterdam en
bekijk hier het filmpje van Arjen Lubach over CETA.

veta

Kapitalistische waarden maken ons letterlijk ziek

Dit artikel staat ook op Joop.nl

Door de moderne kapitalistische waarden die de politieke weg van de afgelopen jaren gedomineerd hebben is onze lucht steeds meer vervuild geraak

Milieudefensie spant een rechtszaak aan tegen de staat aan over schone lucht. Volgens de actiegroep is schone lucht een mensenrecht en experts verwachten dan ook dat de groep een goede kans maakt tijdens de rechtszitting. Schone lucht ís immers een mensenrecht, aangezien gezondheid een vastgelegd mensenrecht is en dit onlosmakelijk met elkaar verbonden is.Door de moderne kapitalistische waarden die de politieke weg van de afgelopen jaren gedomineerd hebben is onze lucht steeds meer vervuild geraakt. Zo is bijvoorbeeld onder de noemer ‘bevrediging van de automobilist’ de snelheidslimiet aangepast naar 130 kilometer per uur, terwijl dit feitelijk geen bewezen concrete voordelen oplevert, zoals bijvoorbeeld tijdwinning, maar vooral veel extra uitstoot. De hyper-vervuilende vleesindustrie lobbyt aardig aan (en organiseert nota bene een barbecue op het binnenhof), en wordt uit het belang van de winst uit deze industrie niet tegengehouden. Energiegiganten als Nuon voelen inmiddels wel de druk om hun kolencentrales te sluiten, maar bijten zich vast op andere hoog winstgevende, milieuonvriendelijke alternatieven als energie uit gas, wat als goede ‘toekomstoptie’ wordt gezien, aangezien groene energie niet direct hyper-winstgevend is.

De politiek zou hier iets aan kunnen doen, maar ziet hoge winsten en een sterkere economie als van groter belang dan de gezondheid van de bevolking. Dit steekt echter, aangezien een economie uiteindelijk slechter zal draaien op een land met zieke werknemers. Maar dit is een ‘toekomstprobleem’, en de politiek onderwerpt zich vooral aan een (zeer gevaarlijke) kortetermijnvisie.

Deze modern liberale, kapitalistische benadering van onze omgeving maakt ons letterlijk ziek. Aangetoond is dat duizenden mensen en dieren per jaar eerder sterven door de langdurige blootstelling aan de vervuilde buitenlucht. Bovendien zullen de langetermijngevolgen van luchtvervuiling en dus van klimaatverandering niet te overzien zijn. Nederland zal op den duur niet alleen onderlopen, maar ook onze lengte en kwaliteit van leven zal drastisch omlaag gaan. En dit alles voor de winst van een select groepje bedrijven en spekking van de portemonnee van een klein groepje grootverdieners. Er zijn sinds het klimaatakkoord van Parijs nog geen duidelijke stappen gezet in de richting van een schonere lucht, op een geĂŻnitieerde klimaatwet na. Het is echter nog niet te laat om de planeet, en daarmee onze eigen levens en dat van de toekomstige generaties te redden. Er zal echter meer nodig zijn om klimaatverandering tegen te gaan dan een geĂŻnitieerde klimaatwet en een nietszeggend klimaatakkoord. Een rechtszaak is al een aardig begin, maar een nieuwe politieke weg inslaan zal onoverkomelijk blijken.

Mensenrechtenverdragen zijn in Calais niets waard

Dit artikel staat ook op Joop.nl

In plaats van rechten te respecteren en begrip te tonen voor de moeilijke situatie, kiest Europa ervoor vluchtelingen te laten leven in een hel

Na het bezoek van president Hollande aan het stadje Calais afgelopen week, domineren negatieve berichten over dit kamp wederom het nieuwslandschap. In de berichten worden vooral de duizenden vluchtelingen die het kamp bewonen berispt wegens hun soms agressieve manier van het bejegenen van vrachtwagenchauffeurs en lokale bewoners. Ze worden neergezet als losgeslagen wilden die onschuldige mensen aanvallen en als een soort kankercel verwijderd dienen te worden. Hollande wil voor het eind van deze maand het kamp opnieuw ontruimd hebben.


Dit is echter Ă©Ă©n kant van het verhaal. In de verschrikkelijke omstandigheden van Calais (in het kort: nat tentenkamp met een chronisch tekort aan alles) wonen op dit moment een kleine 10.000 mensen, onder wie ruim 1000 alleenreizende kinderen. En zeker voor deze kinderen, en daarbij ook de (alleenreizende) vrouwen is de jungle een zeer gevaarlijke plek. Door uitzichtloosheid en extreme armoede komt criminaliteit in het kamp veel voor. Overigens gebeurt dit niet alleen door kwaadwillende migranten, maar meermaals ook door criminelen van buitenaf die gemakkelijk toegang hebben tot het kamp. Ook ‘verdwijnen’ veel kwetsbaren in de handen van mensenhandelaars, en belanden in de gedwongen (kinder)prostitutie.

Saillant detail is dat zeker 400 van deze kinderen al het recht hebben op asiel in het Verenigd Koninkrijk. Zij hebben meestal al familie wonen aan de overkant van het Kanaal. Echter, door bureaucratische rompslomp duurt het ontzettend lang, soms wel meer dan zes maanden, om een kind op de legale manier naar het VK te krijgen. In de tussentijd blijven deze kinderen dus in onveiligheid leven, en proberen zij net als hun volwassen lotgenoten om op andere, gevaarlijke manieren de oversteek te maken. Soms bekopen zij dit met de dood, zoals de 18 jarige Koerdische Mohammed Hussain die afgelopen april omkwam in een vrachtwagen ongeluk op weg naar zijn familie in Manchester. Hij had nu in Engeland kunnen wonen en aan zijn toekomst kunnen werken, maar die droom is hard uiteengespat.

En toch, ondanks de verschikkingen in het kamp en de gevaarlijke overtocht, blijft het VK toch de ultieme eindbestemming voor de migranten. In tegenstelling tot het beeld dat veel media scheppen, is de keuze meestal niet (alleen) berust op financiën. Toen ik nog woonde en werkte in het kamp, gaven de meeste families aan al tientallen afgewezen procedures in verschillende Europese landen te hebben, en daarom was het Verenigd Koninkrijk nog de enige mogelijke optie voor een betere, en veilige toekomst. Ook doet het Verenigd Koninkrijk niet mee aan het Dublin-verdrag, waardoor ze niet teruggestuurd kunnen worden naar bijvoorbeeld extreem racistisch Hongarije.

Naast de eerder genoemde criminaliteit en mensenhandel is er nog een groot veiligheidsprobleem in het kamp. Er zijn veel gewelddadige aanvaringen tussen de migranten en de politie, waarbij geschoten wordt met rubberen kogels en er gebruik gemakt wordt van traangasgranaten. Ook worden er om de haverklap stukken van het kamp ontruimd, waarbij geen respect wordt getoond voor de (weinige) eigendommen van de bewoners. Soms gebeurt dit door het in brand steken van delen van het kamp, waarbij er mensen vast kunnen komen te zitten in het vuur en daarbij omkomen.

In het door heel Europa ondertekende Verdrag voor de rechten van de mens, en in het speciaal het Verdrag voor de rechten van het kind, zijn een aantal basisrechten opgenomen die in het kamp continu worden geschonden. Zo heeft een kind bijvoorbeeld recht op een huis, sociale zekerheid en onderwijs, geen van dit biedt het kamp. Ook hebben kinderen recht op een nationaliteit, iets dat het aan de kinderen die in het kamp geboren worden ontbreekt. Zij krijgen niet de Franse nationaliteit.

In plaats van deze rechten te respecteren en begrip te tonen voor de moeilijke situatie van de vluchtelingen in het kamp, en deze mannen, vrouwen, kinderen en families een veilig onderdak te bieden, kiest Europa er voor ze te laten leven in een hel op aarde, en dat op ons eigen grondgebied. Als er geen hulporganisaties en vrijwilligers in het kamp actief zouden zijn, was er al helemaal niets geweest en waren er waarschijnlijk al veel meer mensen gestorven. Europa moet zichzelf er aan blijven herinneren dat er in het kamp van Calais vooral gewoon mensen wonen zoals u en ik, maar wiens rechten stelselmatig geschonden worden. En dat moet zo snel mogelijk stoppen.

Wij zijn geen god over dieren

Dit artikel staat ook op Joop

Honderden levende, onschuldige wormen die aan vleeshaken ten toon gesteld worden door kunstenares YaĂ«l Wolfs onder het mom van ‘kunst’. Vorige week werd dit kunstwerk door dierenactivisten vernield, en je zou kunnen stellen dat het kunstwerk geslaagd was, als het dierenleed onder de aandacht brengen tenminste het doel van de kunstenares was. De activisten bevrijdde de wormen, maar deze waren al op sterven na dood.

De vlees- en zuivelindustrie, dierenparken, aquaria, de bont- en leerindustrie, kinderboerderijen, dierproeven, stierenvechten, de jacht, de walvisvangst etc. zijn allemaal voorbeelden van ‘activiteiten’ en industrieĂ«n waarbij de mens god speelt over het dier. Hij bepaald immers hoe en wanneer het dier sterft en waarom, met welk ander dier het fokt en hoe vaak, en wat voor ras daar uit voort komt. Vaak is het doel hiervan de mens te verschaffen van plezier en vermaak, het dienen van gemakken zoals vlees of het vooruitstreven van de ‘wetenschap’.
Hoewel sommige toepassingen van experimenten en dergelijken wel degelijk handig en soms zelfs onvermijdelijk zijn (zoals het testen van medicatie), zijn de meeste vormen van structureel toebrengen van dierenleed volledig onnodig. Het leed schaadt niet alleen de dieren zelf: ook de mens wordt hier op de lange termijn de dupe van. Denk bijvoorbeeld aan de overmatige consumptie van vlees dat het milieu ten gronde richt. Bovendien lijdt het doelmatig misbruik van dieren zelden tot vooruitgang en vertraagd deze zelfs; medicatietesten uitgevoerd op dieren blijken vaak achterhaald en tests waarbij dieren als mens-modellen gebruikt worden zijn zelden toereikend genoeg om serieus bevonden te worden. Bovendien zijn er tegenwoordig al veel duurzamere en dier-vrije oplossingen beschikbaar, en dit wordt In de toekomst alleen maar meer.
Kunstenares Wolfs wist misschien niet (of misschien juist heel erg goed) waar ze mee bezig was. Wormen zijn misschien niet de meest sympathieke dieren, maar het zijn wel levende wezens die recht hebben op een eerlijke kans, en niet ten behoefte van ‘oogstreling’ van de mens aan een vleeshaak horen te eindigen. Als de kunstenares in kwestie tweehonderd kittens aan vleeshaken had gehangen was de resistentie waarschijnlijk een stuk groter geweest. Dan was het kunstwerk wĂ©l door de massa onethisch en onverantwoordelijk bevonden. Dit is oneerlijk.

We zouden onze sympathie naar ĂĄlle dieren (sympathiek en onsympathiek) moeten richten, en daarbij onszelf en de komende generaties niet uit het oog moeten verliezen. Alles draait mee in een cirkel, en die cirkel moedwillig verstoren lijdt tot het stoppen, of zelfs compleet dwarsbomen van onze eigen vooruitgang. Daarbij moet je jezelf afvragen wat jou de macht geeft over een ander individu. En mens mishandelen en doden mag niet; waarom een dier dan wel?

​Onze feestdagen zijn achterhaald en discriminerend

Het handhaven van wettelijke feestdagen is achterhaald en zinloos. De meesten zogenaamde feesten zijn niets anders dan commerciĂ«le, door het kapitalisme gekaapte semi-religieuze dagen. Vraag een willekeurige bezoeker van een woonboulevard op tweede pinksterdag wat hij nou eigenlijk aan het ‘vieren’ is, en de kans is zeer groot dat hij je een ontoereikend antwoord geeft. Het afschaffen van een groot deel van onze officiĂ«le feestdagen zou daarom geen probleem moeten zijn, en ruimte en vrijheid moeten bieden.
Veel van onze huidige feestdagen zijn verkapte, van oorsprong heidense feestdagen die door het christendom (ten gunste van het versoepelen van de massa bekering) zijn aangenomen en in een Jezus-jasje zijn gegoten. Maar omdat bijvoorbeeld kerst en Pasen zo diep verworteld zitten in onze cultuur, en in de algemene moderne Westerse cultuur wereldwijd, zou je deze eventueel wel kunnen aanhouden. Echter, een Tweede Kerstdag, een Tweede Paasdag en dagen als Hemelvaart en Pinksteren zijn onlogisch en onnodig.

Veel niet-christelijke religieuzen in Nederland worden door het huidige systeem gediscrimineerd. Zo kan een moslim op grond van zijn religie vrij krijgen tijdens Eid (Suikerfeest), maar dit gaat wel van zijn eigen wettelijke vakantiedagen af, terwijl hij verplicht Pasen moet vieren. Het zelfde geldt bijvoorbeeld voor hindoestanen op Holi en joden tijdens Jom Kippoer. Gelukkig worden de cao’s en werkgevers steeds iets flexibeler in het al dan niet behouden van vakantiedagen of bijvoorbeeld het ruilen tegen een christelijke feestdag, maar helaas staat nog niet elke werkgever hier open voor (je werkgever mag officieel zelfs je aanvraag afwijzen bij bijvoorbeeld onderbezetting).
Dit staat scheef in verhouding tussen het aantal praktiserende christenen (zo’n 5 procent van de Nederlandse bevolking) en ‘andersgelovigen’ (zo’n 11 procent). Daarnaast is zeker 42 procent van de bevolking ongelovig. Nederland is daardoor alles behalve een christelijk land. Een goede oplossing zou het zijn om de christelijke feestdagen af te schaffen, en daarvoor ongeveer 7 dagen aan de wettelijke vakantiedagen toe te voegen. Men kan dan soepel en naar eigen wens vrije dagen opnemen voor zijn of haar religie (of andere belangrijke zaken).
Uiteraard kunnen de landelijke feestdagen en herdenkingen wel behouden blijven, zoals oud en nieuw en 4 en 5 mei. Het is een goed idee om daar uit historisch besef ook Keti Koti aan toe te voegen. Door de extra wettelijke vakantiedagen die vrij op te nemen zijn wordt niemand gepasseerd of gediscrimineerd op basis van zijn of haar religie of levensovertuiging. Want daar zit niemand op te wachten.