Categorie: Persoonlijk

Ik ben gebrandmerkt

Toen ik mij liet ‘brandmerken’, deed ik dat compleet wakker en met mijn volle verstand. Natuurlijk ben ik niet echt gebrandmerkt, maar wel getatoe√ęerd voor het leven. Ik heb namelijk¬†op mijn linkerarm het getal ‘269’ vereeuwigd.

269 was een kalf uit de Isra√ęlische melkindustrie, die een paar dagen voor zijn slacht is gered door een aantal activisten. 269 leeft nog steeds, en uit eerbetoon naar hem en alle andere anonieme dieren uit de bio-industrie hebben ik en duizenden andere veganisten over de gehele wereld een tattoo of brandmerk, gelijkend op die die worden toegepast in diezelfde bio-industrie. Wij zien ons niet als beter, maar als gelijk aan hen.

Ik heb mezelf en televisiekijkend Nederland beloofd om mij nóg activistischer op te stellen, en dit is naar mijn inziens een mooie manier. De tattoo roept namelijk vragen op, en is een mooi uitgangspunt voor een goed gesprek over bijvoorbeeld de melkindustrie.

Ik heb me getatoe√ęerd na de opnames van Rot Op afgelopen zomer, en ik ben me er compleet bewust van dat de tattoo permanent is (ik heb er meerdere), maar ik ben er dan ook zeker van dat ik deze tattoo altijd zal koesteren. Solidariteit met (alle) dieren is iets wat tot diep in mijn aderen reikt, en altijd zo zou blijven. De visserij en vooral de mega-stal die ik bezocht heb, hebben dit voor mij bevestigd.

Voor meer mooie voorbeelden verwijs ik je graag door naar dit album

269

 

Nabeschouwing ‚ÄėRot op met je Milieu‚Äô, afl 3.

Poep en plas, dat was het thema deze week. Lekker dan. Ons toilet is afgesloten en en hebben nu een compost toilet! Dat zit overigens prima, maar ik kan me voorstellen dat de rest er niet echt blij mee is. Het was trouwens wel moeilijk om in mekaar te zetten. En we hebben nu een wasmachine, superfijn aangezien al mijn kleding inmiddels super vies is. Deze handwasmachine bespaart veel water en elektriciteit, en mijn kleding werd echt super schoon! Ik had medelijden met Hajo en Suus die plas moesten ophalen op Lowlands.

Ik was net bijgekomen van het vissen, toen ik te horen kreeg dat we naar een megastal in Brabant gingen. Het vermoeden had ik al deze week dat er zo iets zou gebeurden. Ik vond het vreselijk om te zien: de ‘raperack’ en kraamkooien waar de damesvarkens vastliggen en misbruikt worden als een biggetjesmachine. De knorretjes op weg naar de slacht werden voor onze ogen geschopt en geslagen. In de kraamkooien lagen dode biggetjes. De boer beweert dan ook nog eens dat hij veel respect heeft voor de varkens, en de dieren gelijk zet aan mensen (blijkbaar is een megastal een soort flat). Bah. Ik heb deze stallen¬†natuurlijk al vaker op beeld gezien, maar om dit in echt te zien was heel erg confronteren. Ik ben blij en trots dat ik hier zelf niet aan bijdraag. Als je hier meer over wilt weten, raad ik je de documentaire ‘Earthlings‘ aan.

De vleesindustrie is √©√©n van de meest vervuilende industrie√ęn. Er is een mega mestoverschot. Boer Mark bagatelliseren dat ‘omdat hij zijn mest naar zijn zwager¬†brengt’. De vraag naar goedkoop vlees moet omlaag. Dit kan als de consument bewuster inkoopt (minder vlees en¬†biologisch). De overheid kan hier aardig bij helpen door bijvoorbeeld een vleestax in te stellen.

Voor onze barbecue mocht ik gelukkig wat vega inkopen doen. Ik ben blij dat ik wel even mijn veganistische-zegje kon doen (had natuurlijk veel meer kunnen vertellen, maar er is beperkt tijd). Jetse vindt vrijheid belangrijker dan duurzaamheid, dit begrijp ik niet. De overconsumptie (in het Westen) zorgt er voor dat het nu 2 voor 12 (of misschien al over 12) is. En dat is helaas de waarheid, of die nou leuk is of niet.

Werken in het riool was verrassend leuk! Het is echt tof om mee te lopen met Waternet en ik kijk voortaan echt anders naar mijn rioolbelasting. Deze mannen en vrouwen doen ontzettend belangrijk werk, omdat men van alles in het riool gooit zonder na te denken (tampons, afvalresten). Ik snapte best dat Roxanne het riool niet in durfde, maar ik vond het wel jammer dat ze niet meehielp omdat zij zelf veel in het riool gooit. Ik schrok het meeste van de grote ‘stenen’ samengeklonterd vet. Ik was trouwens de eerste vrouw in die catacombe onder het Vondelpark! Echt een mijlpaal, vond ik zelf (en zo’n pak is best wel tof).

Eenmaal thuis bleek ons toilet dus stuk, maar ‘gerepareerd’ door Hajo! Ons huis loopt steeds verder vol met afval, er is geen water meer om te douchen (!) en de CO2 ballonnen nemen steeds meer ruimte in. Vandaag 14-10 wordt een interessante aflevering over plastic, en we gaan zien wat er van ons huis geworden is. Ben benieuwd.

Kijk hier terug

Ik ben trouwens op pad geweest voor Radio1 naar een milieustraat in Zwolle. Dit kan je hier terugluisteren (aanrader!).

 

varken.png

 

 

Nabeschouwing ‚ÄėRot op met je Milieu‚Äô, afl 2.

Dat was heftig om terug te kijken. Ik wist dat deze aflevering heftig zou worden, maar ik had inmiddels toch het √©√©n en ander wel verwerkt. ¬†Het vis-incident is werkelijk √©√©n van de ergste dingen die ik ooit met mijn blote oog heb gezien. Ik vond het ook wel typisch om te horen dat de rest hun ‘oude’ eten weggooit. Je kan prima je eten nog een paar dagen bewaren en weer opeten. Quatsch.

Terug naar de vissen: ik wilde hier dus niet aan meewerken in de zin van arbeid verrichten. Niet omdat ik werkschuw ben, maar puur omdat ik niet bij wil dragen aan een massa-slachting uit ethisch oogpunt. Johan de visserman was best een aardige vent, maar ik vond het moeilijk om hem los te zien van het vissen. Hij hoeft nu zijn bijvangst nog niet mee naar wal te nemen, maar er komt ontzettend veel overig ‘levend afval’ aan boord: van zeesterren en kleine visjes tot krabben en garnaaltjes. Deze vinden hier vaak de dood of hun ledematen worden door de machine afgerukt. Susanne en ik hebben geprobeerd om zoveel mogelijk dieren weer overboord te zetten. Ik dwong mezelf wel om het allemaal aan te zien, in de hoop mijn mening te versterken.

Zelfs vleeseter Hajo had het moeilijk toen hij de ingewanden levend uit de vissen moest snijden. Hij heeft hierdoor zelfs beloofd om een maand vegan te gaan! (Vis eten is echt compleet NIET nodig, Johan. Ik haal mijn Omega-3 gewoon uit algjes) Het was dus extra cru dat we de gedode schollen vervolgens te eten kregen (ik niet natuurlijk).

De vissen die straks als bijvangst mee moeten, worden voor niets gedood en afgekeurd. Er wordt vervolgens niets mee gedaan, zelfs geen dierenvoer van gemaakt. Dit is complete disrespect tegen iedere vorm van leven.

Het huisfeestje was een welkome afwisseling. Een beetje drinken en dansen om de ellende te vergeten! Oh oh Ijmuiden ten top, zeker toen Donny werd afgevoerd. Zat er wel in, hij voelde zich al het hele programma niet goed. Maar ik zat er niet mee: als dit een ander soort programma was hadden we met zijn allen Donny er uit gestemd. Overigens hebben we nu door dat feestje wel weer meer afval in huis, en dat WEER door het boodschappen doen. Leren ze het dan nooit!

Het skippen in Groningen was fijn. Dit laat maar weer zien hoe ziek ons systeem is. Terwijl mensen leven van de voedselbank gooien marktlui en grote supermarkten gewoon hun goede voedsel weg. We hebben er heerlijk (veganistisch) van gekookt.

Onze regels en systemen kloppen niet, dat is duidelijk. Ik hoop dat televisiekijkend Nederland er wat van geleerd heeft. Ik moest er in ieder geval lang van bijkomen.

Kijk hier terug

Vanavond ga ik trouwens met Radio1 op pas voor Langs de lijn en omstreken. Vanavond te horen op de radio!

 

 

vis.png

Nabeschouwing ‘Rot op met je Milieu’, afl 1.

Vanmorgen werd ik wakker met het soort kater waar je je fijn bij voelt. Ik moet toegeven: ik was heel gespannen voor aflevering 1, omdat ik geen idee had hoe men het zou gaan vinden (en ik was ook al het √©√©n en ander vergeten van wat er gebeurd was). Hoe dan ook: de twee weken waren zwaar, en dat ga je vooral ook zien in de andere afleveringen. Ons huis loopt vol met ons eigen afval, maar we hebben gelukkig wel een soort recyclingstation gecre√ęerd in de trapkast. Ons afvalwater wordt opgeslagen, dus doucheminuten zijn schaars. Overigens is de ‘mol’ van deze show dus al gevonden in de vorm van Donny, die blijkbaar 10 (!) minuten gedoucht heeft. En als we per dag 5 √° 6 van die mega CO2 ballonnen er bij krijgen houd ik mijn hart vast voor de ruimte.

We hebben nu gelukkig wel meubels. Ik vond het werkelijk bizar dat we alles gewoon tussen het grofvuil hebben gevonden. Oh, en dat eten wordt voor mij gigantisch moeilijk. Er is van w√°t vega gehaald, maar ik kan niet leven op tofuburgers. Gelukkig heb ik genoeg supplementen mee. Ik begrijp ook niet dat het boodschappengroepje zoveel wegwerp servies heeft gehaald. Afval, mensen!

Meerijden op een vuilniswagen is verrassend leuk! Ik heb mega veel respect (gekregen) voor de mannen en vrouwen die dit dagelijks doen, het werk is namelijk vies en vooral fysiek heel erg zwaar. En ook nog eens gevaarlijk, omdat overal puntig afval en glasscherven liggen. Waarom scheiden mensen hun afval niet gewoon? We vonden een zak vol plastic twee meter van een plasticcontainer vandaan. Idioot.

Dat nachtje ‘klooster’ bracht wel rust in de tent, hoewel ik me wel irriteerde aan Donny. Hij wilde met niets meedoen (zoals koken, voedsel plukken), waardoor ik me schaamde tegenover de bewoners van Stoutenburg. Want wat een fijne mensen waren dat, zeg! En allemaal biologisch-vegetari√ęrs en veganisten. Ik kon dus echt even bijkomen van de eerste paar dagen onder gelijkgestemden (en vooral ook even goed eten). Ik ben totaal niet kerkelijk of iets dergelijks, maar ik kon me goed vinden in de oecumenische levensvisie van deze gemeenschap, die ook veel wijsheid¬†putten uit andere religies en bijvoorbeeld Oosterse filosofie. Bovendien denk ik dat die heilige Franciscus een man was waar ik het goed mee zou kunnen vinden.

Zoals al eerder vermeld worden de rest van de twee weken heftig, indrukwekkend en alles wat daarbij hoort. Kijk dus vooral vanavond naar aflevering 2 om 20:25 op NPO2. Morgen ga ik trouwens met Radio1 op pad om te praten over milieuproblemen, maar daarover later meer. Voor nu veel kijkplezier!

Bekijk hier de aflevering terug

vuilnis

 

Moslims zijn vogelvrij. Of: waarom ik dood moet, pt 2.

De voornaamste reden dat ik deze blog begon, was het feit dat ik onderwerpen wat meer wil toelichten dan dat ik in 140 tekens kan. Dit is zo’n moment;

Twee dagen geleden plaatste ik de volgende screenshot op mijn twitter. Mevrouw Judith Brockhoven, een 50+er uit Belgi√ę die haar racistische uitingen niet onder stoelen of banken schuift, is klaarblijkelijk op zoek naar minimaal 500 mensen om ‘moskees’ mee te bekogelen. Nou denk ik niet dat Judith dit echt van plan is, maar toch deelde ik de screenshot dus op twitter. Maar ophef veroorzaakte het niet (echt). Dat deed mij besluiten om bij wijze van experiment de oproep om te draaien: wat als iemand opriep om een ‘echte Nederlander’, te gaan bekogelen? Dichter bij Nederlanderschap dan Wilders kom je niet, dus voila:

tweet

En zoals verwacht cre√ęerde dit w√©l een shitload aan ophef. Experiment geslaagd dus, aangezien mijn hypothese is bevestigd. Moslims zijn vogelvrij. Ze bedreigen of wat dan ook toe werpen, is sociaal wenselijker dan het zelfde doen richting een figuur als Wilders. Misschien komt het omdat hij een publiek¬†persoon¬†is, of omdat zijn aanhangers nou eenmaal hard kunnen roeptoeteren, maar zorgwekkend is het wel. En zoals ik in mijn filmpje zei, dit bevestigd weer eens het grote racisme probleem in Nederland. En niet alleen dat, want door mijn uitspraak word ik wederom¬†¬†met de dood bedreigd, en worden mij allerhande verwensingen toegespeeld. Zoals deze prachtige tweet:

stenen

1000 euro op mijn hoofd. Ik slaap er persoonlijk niet minder om, maar ik trek er wel zo mijn conclusies uit. Moslims (en andere ‘andersdenkenden’) zijn vogelvrij, hen mag je alles aan doen. Mensen die hier tegen zijn, en dat aankaarten ook (denk aan Sylvana). Mensen van het ‘vrije woord’ zoals vriendje Geert niet. Want vrijheid van meningsuiting. En hier slaap ik dus w√©l slechter om.

Echter ben ik bang dat er op de korte termijn niets gaat veranderen. Bewegingen als DENK en de actiegroep tegen Efteling lijken, hoezeer ik het ook met hun standpunten eens ben, de polarisering juist in de hand te spelen. Echter ben ik bang dat we op een punt zijn aanbeland waarbij dit helaas wel moet, en we het met mierzoete oproepen tot ‘verbinding’ het niet meer gaan redden. Mensen wijzen op hun misstanden zal de nieuwe status quo moeten worden.

Ik vraag me wel af waarom men zo heftig reageert. Oproepen tot geweld is natuurlijk nooit oké, maar om dat te beantwoorden met het oproepen tot nog meer geweld? Is het een gebrek aan opvoeding, of stiekem toch een vaag onderbuikgevoel dat bevestigd wordt, wat conflicteert in het brein van de racist? Maar dat zelfs Frans Wijsglas op een on-chique manier zou reageren, had ik niet verwacht.

fransie
Zoals ik al zei: ik slaap er niet minder om. Maar dus wél om dit groeiende, zorgwekkende probleem. Ik laat mij immers ook de mond niet snoeren.

Oplossing: blijf je uitspreken tegen racisme en andere misstanden in onze maatschappij. Wees niet bang, ook niet als er 1000 euro op je hoofd gezet wordt. Spreek je racistische collega of tante gewoon aan, ook als je bang bent voor ruzie. Alleen op die manier zet je mensen aan het denken, en denken zet aan tot verandering.

Waarom ik dood moet.

Lieve rechtse opponent,

Waarom moet ik toch dood? Omdat ik na√Įef ben? 21, en uit het Gooi kom maar geen VVD-er ben? Omdat ik om kan gaan met mensen van alle culturen/achtergronden zonder te vooroordelen? Omdat ik aandacht krijg? Omdat ik mijn bek niet kan houden?

Vanaf het moment dat ik begon met activisme, en dan bedoel ik √©cht activisme (mijn mening onder andere fysiek en met naam en toenaam onderschrijven, bedoel ik dan), ondervind ik veel weerstand. En dat is uiteraard ook je doel als activist: diezelfde weerstand doorbreken en proberen om te vormen naar jouw ideaalbeeld (hoewel ik vaak al tevreden ben als mensen √ľberhaupt gaan nadenken, maar daarover een andere keer). Maar de laatste tijd schrik ik steeds vaker van het type weerstand wat ik ondervind. Mensen schelden me uit, bedreigen me, en vooral: hitsen anderen tegen me op (thanks, TPO). En dat is soms best eng, dat geef ik toe. Soms retweet ik het √©√©n en ander, maar ik wil deze mensen ook niet teveel podium geven. En de politie doet niets ‘want ik ben links dus mijn schuld’ (ook daarover later meer).

Bang aangelegd ben ik niet. En ik riep wel eens: mocht de kogel dan toch van rechts komen, laat hem maar op mij komen, ik heb niets te verliezen. Maar dat neem ik terug. Ik ben ook een mens van vlees en bloed, die het zelfde wil als ieder ander. Toen ik drie weken geleden mijn menig gaf over volksheldin nummer één Ebru, en ik vervolgens door half Nederland verketterd werd (tot tuffen tegen me op straat aan toe) diende ik blijkbaar als een soort voorbeeld, want de rest van links Nederland bleef akelig stil. En waarom? Uit angst, misschien? Bitter en eenzaam voelt het soms wel, alleen in de vuurlinie staan. Ik vergeef iedereen die stil blijft wel, echt waar. Maar waar ik wel zuur van wordt is het feit dat de vrijheid van meningsuiting zodanig selectief is in dit dat dat de helft zich stil moet houden uit angst voor die andere helft.

Ik schrijf dit blogje niet uit zelfmedelijden. Ik schrijf het omdat anderen best mogen weten hoe mijn leven in elkaar zit, en ik vond het een goede intro voor deze blog. Ik vecht, dagelijks, tegen de status quo. Ik probeer te vechten tegen discriminatie, ongelijkheid, intolerantie, en alles wat er tussen in zit. En ik ben niet alleen in die strijd, dat weet ik. Die VvMU gebruik ik elke dag, dag in dag uit, en je zal nog veel meer van mij horen, dat beloof ik. En ik hoop dat er steeds meer mensen zich bij ons aansluiten.

Dus, lieve rechtse opponent die mij op de voet volgt. Ik weet best waarom ik dood moet. Omdat¬†iemand als ik jouw oh zo geliefde VvMU ‘misbruikt’ voor andere doeleinden dan jij, en dat is niet uiteraard de bedoeling, maar landverraad. En daarom moet ik dood. En daar kan ik mee leven.